 Հեղինակ` ԼԵՎՈՆ ՇԱՆԹ
Դրամա 2 գործողությամբ |
|
|
 Առաջին ներկայացումը տեղի է ունեցել
1999թ մարտի 27-ին |
| |
| Բեմադրությունը` ՀՀ ժողովրդական արտիստ ՎԱՀԵ ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ |
| Ձեւավորումը` ՀՀ վաստակավոր նկարիչ ԵՎԳԵՆԻ ՍՈՖՐՈՆՈՎԻ |
| Զգեստների նկարիչ` ՄԵՐԻ ՍԱՐԳՍՅԱՆ |
Խորեոգրաֆ եւ երաժշտական ձեւավորող`
ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ
ԱՇՈՏ ԱՍԱՏՐՅԱՆ |
|
|
|
 Հազարամյակ Մը Մեզմե Առաջ
Սեւանա լճի կղզում իշխանուհի Մարիամի միջոցներով եկեղեցի է կառուցվում: Եկեղեցու վանահայրը սպասում է շինարարության ավարտին, որ ի վերջո կարողանա նվիրվել Աստծո Երկնավոր իշխանության փառաբանմանը:
Իշխանուհու եղբայրն իր դստեր հետ լաստով գալիս է տեսնելու քրոջ կառուցած եկեղեցին: Փոթորկված լիճը շրջում է լաստը եւ միայն երիտասարդ աբեղայի անձնազոհության շնորհիվ իշխանի դուստրը փրկվում է խեղդվելուց:
Այդ օրվանից երիտասարդ աբեղան կորցնում է իր հոգու եւ մարմնի խաղաղությունը. իշխանի դուսրը` Սեդան, արթմնի, թե երազում, որպես տեսիլք հաճախ հայտնվում է աբեղային եւ կանչում դեպի աշխարհիկ կյանք:
Աբեղան մոլորված է: Նա օգնություն է խնդրում վանահորից, բայց վանահայրը տեսել է իրեն համախոհ եւ ՙհոգու թռիչք ունեցող մի հոգեւորականի ուստի աբեղայի ճշմարիտ ճանապարհից խոտորվելն ու տառապելը մեծ ցավ է պատճառում նրան՚: Վանահոր վիճակն ավելի է ծանրանում, երբ իշխանուհին սկիզբ առած, բայց ճակատագրի բերումով խաթարված սիրուն, որը սակայն երկուսի հոգում էլ դեռ չի մարել:
Վանահայրը դժվարությամբ խոստովանում է իրեն, որ իրոք, այդ կեղեցին նվիրված է իր` Հովհաննես անունով նախկին երիտասարդին եւ իշխանուհու` Մարիամ անունով նախկին օրիորդի սիրուն, որը դեռ վառվում է երկուսի հոգում էլ, ինչպես մոխրի տակ թաքնված կրակ:
Կամքի մեծագույն լարումով վանահայրը փորձում է խեղդել իր մեջ դեռ չմարած սիրո շունչը եւ անմնացորդ նվիրվել Աստծուն` քանդելով մեղավոր սիրո հիշատակի համար կառուցված եկեղեցին եւ կառուցելով նորը` ազատ հոգու եւ ազատ մտքի հիմքով:
Սակայն զուր են վանահոր ջանքերը: Նրա ողբերգությունն ավելի է թանձրանում, երբ չկարողանալով դիմադրել աշխարհիկ կյանքի ու իր տեսիլքների հերոսուհու կանչերին` գնալ դեպի ԱՐԵՎԸ, աբեղան իրեն նետում է լիճը, իսկ մինչ այդ իրեն հավատարիմ վանականները հրաժարվում են քանդել արդեն կառուցված եկեղեցին ու կառուցել նորը:
Հուսահատ ու մերժված, սակայն իր ոգեղեն մտքերից չհրաժարվող վանահայրը հեռանում է կղզուց, գնում փնտրելու այն վայրը եւ մարդկանց, որոնք կհասկանան եւ կօգնեն կառուցելու ԻՐ ԵԿԵՂԵՑԻՆ, որի ‹‹Հիմքը իմ բանականությունս պիտի ըլլա, սյուները` իմ կամքս, ու գմբեթն ալ ըլլալու է հավատս››: |
| |
|
|
|
| |
| ԴԵՐԵՐՈՒՄ |
Վանահայր` ՀՀ ժող.արտիստ ԼՈՐԵՆՑ ԱՌՈՒՇԱՆՅԱՆ
ՀՀ վաստ. արտիստ ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՈՒԹՅԱՆ |
| Աբեղա` ՀՀ վաստ. արտիստ ՏԻԳՐԱՆ ՆԵՐՍԻՍՅԱՆ |
| Իշխանուհի` ԽՍՀՄ ժող. արտիստուհի ՎԱՐԴՈՒՀԻ ՎԱՐԴԵՐԵՍՅԱՆ |
| ՀՀ վաստ. արտիստ ուհի ԳՐԵՏԱ ՄԵՋԼՈՒՄՅԱՆ |
| Սեդա` ՀՀ վաստ. արտիստուհի ՆԵԼԼԻ ԽԵՐԱՆՅԱՆ |
| Իշխան` ԱԼԲԵՐՏ ՍԱՖԱՐՅԱՆ |
| Կույր վանական` ՀՀ վաստ. արտիստ ՄՈՒՐԱԴ ՋԱՆԻԲԵԿՅԱՆ |
| Ճերմակավոր` ՍԱՄՎԵԼ ՓԻԼՈՅԱՆ |
| Ճգնավոր` ՀՀ վաստ. արտիստ ԱԶԱՏ ԳԱՍՊԱՐՅԱՆ |
| Ծեր վանական` ԿԱՐԵՆ ՋՀԱՆԳԻՐՈՎ |
| Սիմոն վանական` ՀՀ վաստիստ արտիստ ՆՈՐԱՅՐ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ |
| Ադամ վանական` ՌԱԶՄԻԿ ԽՈՍՐՈԵՎ |
| Զաքարիա վանական` ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԴԱՎԹՅԱՆ |
| Մովսես վանական` ԱՐՄԵՆ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ |
| Ղազար վանական` ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ |
| Դավիթ վանական` ՎԱՐՈՒԺԱՆ ԳԱԼՍՏՅԱՆ |
| Վարդապետ` ՄԽԻԹԱՐ ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ |
| |
| |
