Կանացի հմայքի, կին մարդու գեղեցկության արտահայտություն էր Մետաքսյա Սիմոնյանը հայ թատրոնում: Նրա կյանքն արվեստում նման էր հրավառության, որ բռնկվեց միանգամից և շարունակվեց մինչև մահը (11/08/1987):
Ծնվել է 1926թ. փետրվարի 26-ին Աշխաբադում:
1948թ ավարտել է Երևանի թատերական ինստիտուտը և անմիջապես հրավիրվել Գ. Սունդուկյանի անվան պետական թատրոն: Առաջին դերը Արմանուշն էր` ‹‹Այս աստղերը մերն են›› պիեսում, որի դերակատարման համար, մի քանի խաղընկերների հետ արժանացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակի:

Մետաքսյային չվիճակվեց արտիստական ծերություն, որ հակառակ էր իր մարդկային վառվռուն բնությանն այնպես, ինչպես դերասանական նկարագրին հակառակ էին տարեց կանանց դերերը: Մետաքսյա Սիմոնյանի ստեղծագործության հիմանկան թեման կնոջ արժանապատվության և մարդկային իրավունքների պաշտպանությունն էր, որով նա շարունակել է Արուս Ոսկանյանի և Ռուզաննա Վարդանյանի դրամատիկ-քնարական շնչի տեսակը և առանձնապես չկարևորելով դերի կենցաղային ու ազգային հատկանիշները` նա հասել էր խաղացանկի լայն ընդգրկման` հաջողությամբ հանդես գալով հայ, ռուս և արևմտաեվրոպական հեղինակների պիեսներում:

Փառանձեմ-‹‹ԱՎԵՐՎԱԾ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՍՊԵԼԸ›› Կատրին-‹‹ՄԱԴԱՄ ՍԱՆ-ԺԵՆ›› Լուսիկ Լիսինյան-‹‹ՉՄԱՐՈՂ ԱՍՏՂ›› Սոնա-‹‹1905 ԹՎԱԿԱՆԻՆ›› Շարլոտա-‹‹ԽԱՉԱՏՈՒՐ ԱԲՈՎՅԱՆ›› ‹‹ԴԻՄԱԿԱՀԱՆԴԵՍ››-Նինա ‹‹ԲՐՈՈՒԴԻԻ ԱՄՐՈՑԸ››-Նենսի ‹‹ԱՄՈՒՍԻՆՆԵՐ››-Մարգարիտ

Տասնյակ տարիներ Մետաքսյան եղավ թատրոնի ամենաառաջատար դերասանուհին և հանդիսատեսի կուռքը: Լավագույ դերերից են` Սուսան (Շիրվանզադեի ‹‹Նամուս››), Շուրա (Գորկու ‹‹Եգոր Բուլըչովը և ուրիշները››), Նինա (Լերմոնտովի ‹‹Դիմակահանդես››), Հուդիթ (Դուցկովի ‹‹Ուրիել Ակոստա››), Նուարդ (Ն. Զարյանի ‹‹Արա Գեղեցիկ››), Նաստյա Ֆիլիպովնա (Դոսոևսկու ‹‹Ապուշը››), Կատրին Լեֆևր Սարդուի և Մարոյի (‹‹Մադամ Սան-Ժեն››), Մարթա (Օլբիի ‹‹Ո՞վ է վախենում Վիրջինիա Վուլֆից››): Դասավանդել է Երևանի Գեղարվեստաթատերական ինստիտուտում, նկարահանվել է կինոյում: